آیا بهتر نیست توسعه شهر و منافع مردمش را فدای مسائل سیاسی نکنیم؟

آیا بهتر نیست توسعه شهر و منافع مردمش را فدای مسائل سیاسی نکنیم؟
1396/1/21 |
16:33
شناسه خبر: 62456

یادداشتی به قلم "مهدی لاهیجانی"

امروزه کارشناسان توسعه، وجود زیر ساختها را از ارکان اصلی ایجاد توسعه پایدار و متوازن تلقی  میکنند. در این میان، یکی از  پارامترهای مهم در آمایش سرزمینی و استعداد سنجی به منظور توزیع منابع و سرمایه گذاری، کمیت و کیفیت راه ها و شبکه ارتباطی زمینی است.

شهرها  و استان ها اگر می خواهند در آینده اقتصادی و توسعه ای خود، چه با اولویت های صنعتی یا کشاورزی و یا صنعت توریسم، شاهد رشد و نقش آفرینی فعال تر ور اقتصاد ملی باشند، باید با هوشیاری و آینده نگری مسولانه با تمام همت و توان کمر به توسعه زیر ساخت های خود ببندند.

متاسفانه عدم وجود همت و توان و پیگیری لازم جهت بهره مندی لاهیجان و سیاهکل در سالهای 87 تا 91 که بالاترین میزان بودجه عمرانی طی سه دهه گذشته، روانه پروژه های عمرانی کشور شده بود، مانع از بهره مندی دو شهرستان از این خوان نعمت تکرار ناشدنی گردید، که جبران این غفلت و شاید خیانت، طی سالها ممکن نباشد.

در این میان اما ندیمی با بازگشت خود به صندلی بهارستان در دوره نهم مجلس، کوشید تا با استفاده از تمام ظرفیت های خود این غفلت و زیان را جبران و در بدترین و سخت ترین سالهای اقتصادی کشور، که به جهت کاهش شدید درآمدهای بودجه ای، تخصیص حتی چند ده میلیونی اعتبار عمرانی، محتاج  لابی های  فراوان و قوی بود، با تأمین اعتباری بالغ بر یکصد میلیارد ریال، ابتدا  کمر به تکمیل پروژه نیمه تمام و بی حامی رها شده تقاطع غیر همسطح بازکیاگوراب و اتصال بزرگراه  سیاهکل- سنگر- سراوان به محور  اصلی کناره بست و پس از آن به سراغ حل گره و گلوگاه دوم ترافیکی این محور، یعنی میدان گیل رفت و در میان بهت و ناباوری و حسادت ها و تنگ نظری ها، تقاطع غیر هم سطح میدان گیل را با طول عرشه 452 متر و عرض مقطع 40.1 متر در قالب یک پروژه  ملی به تصویب رساند.

این پروژه ملی با کارشناسی همه جانبه و با توجه به بار ترافیکی سنگین این تقاطع که با توجه به شتاب بالای توسعه زیر ساختها در روستاهای بخش رودبنه و پایین دست و تراکم بالای جمعیتی این روستاها و توجه روزافزون به توسعه توریسم در این منطقه و لزوم افزایش ظرفیتهای ترافیکی و ایمنی مسیر با بودجه ای بالغ بر 400 میلیارد ریال و 24 هزار متر مکعب خاکبرداری و 25 هزار متر مکعب بتن ریزی از محل اعتبارات ملی مصوب و دارای ردیف بودجه ای گردید.

اهمیت این پروژه و لزوم اجرای سریع آن، چنان بود که مهندس نورزاد، معاون وزیر راه و شهرسازی و رییس شرکت مادر تخصصی توسعه راه های ایران، شخصاً در شروع عملیات اجرایی آن حاضر و با تأکید بر بالا بردن سقف آگاهی و دانش در بین مدیران گفت: باید مدیریت علمی را در پروژه ها عملیاتی کنیم و مدیران با دانش و اطلاعات کافی برای کاهش میزان خطر، توانمندهای خود را بالا ببرند.

اجرای پروژه آغاز شد، ولی گویا قرار بود با رفتن ندیمی از کرسی نمایندگی به سازمان مدیریت و برنامه ریزی، طرحهای به یادگار مانده از او هم هجرت کنند!

علی الظاهر با انتخاب نماینده جدید لاهیجان و سیاهکل که با القای لزوم تزریق "هوای تازه" به شهر و ایجاد تنوع در انتخاب مردم شکل گرفت، گویا  انتخاب فرد جدید، از سوی منتخب به معنای در خواست مردم برای مخالفت با هر آنچه که پیش از این انجام شده تلقی گردیده است. 

شنیده ها و روایت های جمعی دیگر از منتخبین مردم و حاضرین در جلسه مشترک نماینده محترم با اعضای شورای شهر لاهیجان و همچنین در یکی از جلسات هم اندیشی در تاریخ 4 تیر 1395 با اصحاب رسانه ها و جمعی از فعالان فضای مجازی، هم حکایت از عدم اعتقاد و مخالفت با اجرای پروژه میدان گیل دارد.

گرچه عمیقاً دعا می کنیم که  نفس این خبر مخالفت صحیح نبوده و با تکذیب صریح ایشان مواجه گردد، ولی نمیتوانیم تاسف عمیق خود را از صحت آن پنهان کنیم. بی شک آثار مثبت فراوان اجرای این طرح در منطقه و شادی مردم و امیدواری آنان به تکمیل سریعتر پروژه چنان عیان و واضح است که جای آن دارد تا از نماینده محترم بپرسیم که این مخالفت با تکیه بر نظر کدام مشاور و کارشناس عنوان گردیده و کدام صاحب نظری است که پیشنهاد جایگزینی و تعریض جاده کانال آب (محور لاشیدان به توستان) را که در تملک و حیطه مسولیت وزارت راه نیست، برای حل معضل گره ترافیکی میدان گیل پیشنهاد کرده است؟!

و اگر مخالفتی در میان نیست، چرا چنین پروژه مهم و استراتژیکی  با وقفه و تعطیلی آزار دهنده روبروست و به حال خود رها شده است؟ آقایان! مسئولیت ادامه وضعیت خطرناک و آزار دهنده میدان گیل و خسارتهای مالی و جانی هر روزه تحمیل شده به مردم، در این  گلوگاه پر خطر ترافیکی را، مخالفان اجرای این پروژه و سهل انگاران در پیگیری پرداخت مطالبات پیمانکار و بودجه لازم برای ادامه سریعتر کار پرداخت میکنند یا مردم محروم روستاهای مسیر رودبنه و پایین دست آن که هر روز در عبور از این نقطه بی سامان، خطر را لمس میکنند؟

 آیا قرار است تا پس از تزریق هوای تازه در چهار سال آینده، باز هم چون سال 91 با حسرت فرصت های از دست رفته در چهار سال گذشته نگاه کنیم؟

آنچه که دست رفت، باز نمی گردد، پس آیا بهتر نیست توسعه شهر و منافع مردمش را فدای مسائل سیاسی نکنیم؟

أَ لَیْسَ اللَّهُ بِأَحْکَمِ الْحاکِمینَ (آیا خدا بهترین حکم کنندگان نیست؟)

 

  • مهدی لاهیجانی – کارشناس عمران و برنامه ریزی شهری
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
نظرات | 0 نظر
captcha